اشک مهتاب

....من شعر می نویسم
 تو با ترانه های عاشق من ، عاشق
تو با ترانه های تشنه ی من ، دریا
                                 بر پنج خط ساز سفر ،‌ زخمه می شوی
تو گریه می کنی
تو لحظه های شعر مرا ،‌ در خویش تجربه کرده
                   یعنی مرا در بدترین و بهترین دقایق بودن تکرار می کنی
یا با ترانه های من بر لب
                  در مصاف جلادان به مسلخ خویش می شتابی
یعنی که با منی
                      دیروز
                             امروز
                                     تا هنوز و همیشه ...
ایا زبان متشرک این نیست ؟
                        آن زبان تازه که می گفتم ؟
                                                ایا زبان مشترک این نیست ؟

اردلان سرفراز

عشق یعنی جان سپردن...عشق یعنی رفتن وهرگز نبودن... عشق یعنی بودن وسوختن... عشق یعنی ماندن وساختن... عشق یعنی اینکه من هستم.........!!!

سرگردان..بودن یا نبودن..ساختن وسوختن وماندن..هیچ نگفتن..عشق یعنی آتشی که من درآن میسوزم..سرنوشتش کجاست؟؟؟ تا ناکجا آباد.........!!!!***

که میداند چه خواهدشد؟ که میداند که اندرخم این کوچه های تنهایی...شوق وصال کجاست؟؟!!

لحظه ای باید ماند..تا ابد باید رفت...

گربمانی در پس این کوچه پس کوچه های غربت که عاشقی برایت برجا گذاشته خواهی ماند..پس برو...

میدانم.. پای رفتنت نیست.شوق ماندن داری. میدانی پایانی نیست اما میمانی.

دل کوچم بدون عشق میمیرد..جسمم باقیست.کجا رها کنم این جسم خسته وبی توان را؟؟؟؟!!!

دیگر نه نای ماندن دارم نه پای رفتن. درگردابی غرق شدم که همچنان دارد می چرخد. نمی ایستد.

گاهی به عمق می روم وگاهی به سطح می آیم.

اما ناله و نوایم این است..................

خدایا چه کنم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

زندگی یعنی همین.آره گاهی خنده.گاهی گریه.بالاخره نه ادی موندگاره نه غم.اما بعضی غم ها هستن که پشت آدمو خم می کنن وبعضی شادی ها هستن که تا هستن آدم احساس ارزش می کنه.از دست رفتن عزیزان غم سنگینیه.اما وقتی یکی هست که همدمت هست نمیذاره غصه بخوری.خنجر از پشت زدن هم غم بزرگیه.ای کاش زخم زبون ها ونارفیقی هاشونو جلو خود آدم نشون میدادن اما رسم زمونه این نیست.عاشق شدن یه شادیه با تمام غم هایی که به دنبال داره.شاید یه وقتی به یکی از سر عادت یه چیزایی بگی اما با چند روز دوری میفهمی که چه خطایی کردی واین فقط یه عادت بوده.اگه توجه کرده باشین اونایی که واقعاْ عاشقند همیشه خدا همراهشونه ومواظبشون.ومن اینو احساس کردم.با همه مشکلاتی که خودم برای خودم به وجود آوردم که شاید هیچ وقت جبران نشه واونم توکل به خدا از هر لحاظی هردومون در امانیم.عشق خیلی قشنگتر از اون چیزی هست که بشه درکش کنن.وقتی یکی باشه که به دور از تعنه وکنایه وتحقیر فقط دوستت داشته باشه ودرکت کنه.ادامه دارد..............................................

 

آدما گاهي مجبور به نوشتن ميشن.يا خيلي شادن كه ميخوان اين خاطره قشنگ

براشون بمونه يا خيلي غمگينند كه ميخوان با يكي حرف بزنن اما همرازي

ندارن وميخوان خودشونو يه جوري خالي كنن.شما جزو كدوم گروهين؟؟؟

چندروزيه خيلي احساس غربت مي كنم.فكر ميكنم يه مسافرم كه ميخواد

 بره ونبايد دل به اطرافش ببنده.فكر ميكنم وقت سفر نزديكه. كاش اينجور

 بود. آخه ميدونين من بيشتر كساني را كه دوستشون داشتم به اين سفررفتن.

خوب منم تا جوونم وبار گناهم سنگين نشده برم.شايد اين وصال شيرين ترباشد.

از دنياي اطرافم خسته شدم.حتي از خوبيهاش. خوبي هايي كه پشت پرده اي

پرازخيانت درونش نهفته است.

تا كي براي يه لقمه نون از صبح تاشب بايد سگ دو زد؟

تا كي به يكي اعتماد كني وبهت خيانت كنه؟

تا كي يكي بياد جلوت چاپلوسي كنه بعدم چنان زيرآبت را بزنه كه نفهمي

از كجا خوردي؟

ايكاش آنچه بود ميگفت وخودشم نمكشو زياد نمي كرد.

تاكي بشيني آب شدن اطرافيانتو از غمهايي كه دنيا بهشون هديه داده ببيني؟

تا كي بغض برادرتو وقتي توچشمات نگاه مي كنه واز خوبيهاي بابا حرف

ميزنه تحمل كني؟

تا كي بشيني وآه زني را ببيني كه عاشقانه همسرش را دوست داشته وحالا

هرلحظه آرزوي مرگ ميكنه؟

تا كي وقتي پا به گورستان ميذاري ببيني در طول يك هفته چندين گورپرشده

وبه چشم برهم زدني همه شان پر ميشود ؟

تاكي ترس ولرز داشته باشي كه آينده چي ميشه وچي قراره سرت بياد؟

تاكي شب ها به دورازچشم دنيا ساعت ها اشك بريزي وبا گونه اي خيس بري

به بستر به اميد اينكه شايد فردا روزي متفاوت ازامروزباشد اما فردا پاشي ببيني

هيچ فرقي نكرده ودنيا همون دنياي پست ونامرد ديروزيه...

به خدا توكاردنيا موندم. نميدونم دنيا پسته يا ما پرتوقع.مگه ما بجزيه زندگي

 آروم وبي دغدغه با وجود همه سگ دوئي هاش چي ميخوايم.

مگه ما ميگيم خدايا نوكرتم پول وعشق وثروت وخونواده و...،بالاخره هرچي

 تودنيا هست را يه دفعه قُلُپ بكن تو يه كيسه از اون بالا برامون بفرست؟

نه به خدا.به خودش قسم نه.زحمت وكار باعث پيشرفت آدمه.

پول بي زحمت لذتي نداره.

عشق بي دلهره ومشكل قشنگي نداره.

همه اينا رو به جوون ميخريم.فقط از نااميدي ويكنواختي وغم بيزاريم.همين.

خدایا ازدام دنیا نجاتم بده وکمکم کن

HIV چيست ؟

 HIV مخفف ""Human Immunodeficiency Virus  به معني "ويروس نقص ايمني انسان" مي‌باشد.  ويروس ، يك ذره زنده خيلي كوچك است كه مي‌تواند تكثير و پخش شود اما براي زندگي نياز به موجود زندة ديگري دارد. وقتي ويروس، سلولي را آلوده كند شروع به تكثير در داخل آن سلول مي‌كند كه در نهايت منجر به آسيب آن سلول مي‌شود.  

انسان مي‌تواند توسط فرد ديگري كه به HIV مبتلا است آلوده شود و او نيز مي‌تواند    بقيه افراد را آلوده كند و بر اين اساس HIV منتشر مي‌شود.

به فردي كه به HIV آلوده است HIV)  +HIV مثبت)  اطلاق مي‌شود.

(سيستم ايمني، گروهي ازسلولها و ارگانها هستند كه بدن را در برابر ويروسها و عفونتها محفاظت مي‌كنند.)

سلام دوستای گل من.یه سلام دوباره بعد از ۶ ماه دوری.میچسبه این سلام بهم.خیلی خوشحالم که تونستم بیام دوباره.

نکنه یادتون رفته باشه غریبه ای هم یه زمانی بوده.من که شما را یادم نرفته.انشاءالله اگه خدا بخواد دوباره مینویسم اما متفاوت.چون او که من دوستش دارم ومن اورا نیز یافتم.داشتمش اما بهش توجه نمیکردم اما حالا میبینم ارزشش بیشتر از هرکسی هست.

شاید مرگ پدرم من رو سر عقل آورد وتمام بچگی ها رو گذاشتم کنار ودل به کسی بستم که همونطور که اگه نباشه دق میکنم اگه نباشم حال بهتری از من نداره.

خوب زیاد حرف نمیزنم.انشاالله دفعه بعد.قربون همتون برم.خدانگهدارتون.

پدر جان ياد آن شبها كه ما را شمع جان بودي

ميان نا اميديها چراغ جاودان بودي

برايت زندگاني گرچه يكسر رنج و سختي بود

بنازم همتت بابا كه تا بودي صبور و مهربان بودي.

   سلام.همون بهونه ی همیشگی واسه شروع یه عالمه حرف.اول کلام عید باستانی     روبهتون تبریک میگم و از اینکه لیاقت داشتم یه بهار دیگه رو تجربه کنم خدای رحمانو شاکرم.انشاالله سال خوبی را شروع کرده باشین و خدای رحیم پشت و پناهتون  باشه.از اینکه به موقع نیست تبریکم شرمسارم اما خداشاهده چندین بار شروع به نوشتن کردم و به پایانشم رسوندم اما مثل این نویسنده های تازه کار که پشت سر هم کاغذ رو باطله میکنن منم به آخر که میرسید همشو پاک میکردم(البته ما هم قد نویسنده ها نیستیم اما به فرض محال شما حساب کنین که منم یه روز نویسنده بشم) .            تا حالا شده تو یه دوراهی گیر بیافتی وندونی کدوم راه رو انتخاب کنی؟هر دو راه یه حسنهایی دارن یه مضراتی.به خدا کلافه شدماز یه طرف نمیتونی گذشته و عشقتو مثل یه جنس کهنه بریزیش دوراز طرفی نمیتونی به اشکهای یکی که بهت محتاجه جواب رد بدی .اگه اولی را انتخاب کنی مجبوری روی تمام آرزوهات وچیزهایی که عمریه تو ذهنت پرورششون دادی پا بذاری اگه دومی را انتخاب کنی دل یه آدمو میشکنی وباعث میشی نا اُمیدی تو دلش خونه کنه.

شما باشین چه میکنید عاشقتونو انتخاب میکنین یا معشوقتونو؟   آینده ی روشن خودتونو انتخاب میکنین یا زندگی رو به یکی هدیه میکنین و با تمام بدیهاش میسازین وتمام علایقتونو میبوسین و میذارین کنار؟

خواهش میکنم بهم بگین...نظر شما چیه؟؟؟؟؟؟؟؟

ای کاش بازمیگشتی .به خدا تو را با تمام داروندارت میخواهم.من فقط عطر وجود خودت را میخواستم و میخواهم .با تو دیگه هیچ سختی را نباید تحمل کنم .گلم باز گرد.لایق خود را نمیخواهم.تو را میخواهم.

می روم:

.کسی را می جستم از جنس خود که او را قبله سازم و روی به او آورم,زیرا از خود ملول شده

 بودم.تا تو چه فهم کنی از این سخن که میگویم:از خود ملول شده بودم؟

شمس به قونیه رسیدو شب را در خان برنج فروشان فرود آمد.او صبح روز بعد از کاروانسرا

بیرون آمد و در دکه کنار در کاروانسرا نشست.مولانا نیز به آن سو میرفت.این دو همدیگر را

 برای چند لحظه دیدند و ناگهان در سکوتی ژرف,حادثه ای عظیم اتفاق افتاد.

طوفان شمس,کشتی زندگی مولانا را,همچون پر کاه,دستخوش امواج سهمگین دل دریایی خود

 ساخت.مولانا که فقیه بود و زاهد و صاحب منبر,عاشق و کف زنان و ترانه خوان شمس پرنده

 شد.اکنون دیگر,سجاده نشین کوی یاران,بازیچه ی کودکان کوچه و خیابان شده بود. دیدار این

 مرغابی مهاجر, از فقیه و مفتی و واعظ سی و هشت ساله قونیه,مولانایی را به دنیا آورد که به

 جای تسبیح وسجاده و درس وبحث,در خیابانها می گشت,غزل میخواند,دست می افشاند,چرخ

 می زد,آواز میخواند و می رقصید.دیوانه از قفس پریده بود.این راز همیشگی عرفان است.

تو,در سکوت,به پیر و استاد خویش خیره می شوی وناگاه,حقیقتی عظیم,بی انکه کلمه ای بر

 زبان جاری شده باشد,به تو منتقل میشود.ذهن,از این راز سر در نمی آورد.سکوت دل,دری را

 به راهی می گشاید که به شناخت خویشتن خویش می انجامد.شما دوست دارید آن چه را که در

 دل می دانید,در جامه فاخر کلمات نیز ببینید.اما هیچ کس,در جامه فاخر کلمات,رازهای دل را

 نمیبیند.کلمات,پوشاننده رازهای دل اند.آن چه در جامه کلمات,خود را نشان میدهد,فلسفه

 است,نه تجربه های ناب عرفانی.فلسفه چیزی جز کلمات و مفاهیم نیست.عرفان,اما,دنیایی

دیگراست

      (کلمات پوشاننده ی رازهای دل اند)              

   هیچ گاه از کسی نپرس که دلیل دوست داشتنش را به تو بگوید چون هیچوقت دلیل اصلی دوست داشتن تو را نمیگوید تنها با کلمات بازی میکند

.

     فراموش نکن که وظیفه ی تو این نیست که دیگران را وادار به دوست داشتن کنی,بلکه وظیفه ی تو آن است که دیگران را دوست بداری.

انسانها را همانطور که هستند بپذیرید نه آنطور که میخواهید باشند.

    یادت باشد خداوند قلب هایمان را تنها برای دوست داشتن خلق کرده نه چیز دیگر.

ای پادشه خوبان داداز غم تنهایی

دل بی توبه جان آمدوقت است که بازآیی

---

یه سلام گرم وصمیمی به همه ی دوستای غریبه که هیچوقت منو تنها نگذاشتند.راستش

 تصمیم داشتم دیگه ننویسم اما دلم طاقت نیاورد ویه بار دیگه برگشتم.تحفه ی درویش را از من

 حقیر قبول کنین.

اول کلامم به نام خدا و بعد ایام جانسوز شهادت سالار تمام شهیدان وهفتادو دوتن از یاران

باوفای ایشان را به شما تسلیت میگم .امیدوارم در پس تعزیه,با تزکیه نفس دشمن خدا را ناامید

 کرده باشیم,اما نه برای لحظه ای.ما آدما نمیتونیم بگیم که از هوای نفس عاری هستیم وپاک

پاکیم.هرکس جز امام زمان در حال حاضر این ادعا را بکند خود کیفری بس بزرگ دارد.راستش

 اول که اومدم بنویسم میخواستم از دلم بگم اما همینجوری نوشتم و در آخر دیدم 180درجه فرق

 کرد.خوب اینم یه جورشه.ایشالله دل باشه واسه پست بعدی.

این چند روزه تو مجالس عزاداری شرکت کردیم,گونه خیس کردیم وسینه سرخ.دلمون رو از

 هوای نفس پاک کردیم وبه یاد آنان که به خاطر اسلام جنگیدند عزاداری کردیم.

اما تو این پست میخوام چند تا از چیزایی که شنیدم رو به شما هم بگم که بالشخصه روی من

خیلی تاثیر گذاشت.

اولین ومهمترینش این بود که در نهج البلاغه آمده به هیچکس اعتماد نکن,به هیچکس ایمان

 نداشته باش,به هیچکس تکیه نکن,از هیچکس حاجتی طلب نکن و بالاخره به هیچکس و هیچ

 چیز دل نبند جز به خدای یکتا.این وصیتی هست که حضرت علی (ع)به یارانشان کرده اند

 برای پیروز ورستگار شدن.

حالا دوستای گلم بیاین تو همین یه سخن که تازه کلی گفتم چون شنیدنش من رو به این واداشت

 که کتاب نهج البلاغه رو گرفتم تمامش رو مطالعه کردم تا اون خطبه رو پیدا کردم واصل

مطلبشو خوندم.وقتی فکر میکنم میبینم ما مسلمونا اگه فقط و فقط به همین یه سخن عمل کنیم

 دنیا و آخرتمون تضمینه.چه بسا تو زندگیمون پیش اومده چیزی رو از کسی خواستیم که بهمون

 جواب رد دادن یا در توانشون نبوده.به کسان و چیزهایی دل بستیم که به یک چشم به هم زدن

از کفمان رفته.تکیه گاهمون رو مواردی قرار دادیم که خودشونم مشکل دارن.اعتماد به دنیا

ودنیایی که دیگه آثارش هویداست و ایمان هم که به جز خدا شرک مطلق است.

به این فکر میکنم که پیامبران و امامان ما چه مصیبتها و رنجهایی کشیده اندو چه هزینه هایی

دادن که ما حالا راست راست راه بریم,بهمون بگن مسلمون وفقط خدا میدونه وخلوتمون.وقتی

آشکارش اینه وای به حال خفای آدما.نه حجاب سرمون میشه,نه ناموس,نه غیرت,نه

آدمیت.وقتی توعزاداری امام حسین بعضی و البته عدهی کمی از پسرا جوری اومدن که اگه یه لباس مشکی هم نمیپوشیدند

 فکر میکردی امشب عروسیشونه یاعده ی محدودی از دخترا که فکر نکنم تو جشنهاشونم به این خوشتیپی

باشن.نمیگم به قول بچه ها مذهبی خشکم اما به نظر من هر چیزی یه حرمتی داره و یه آدابی

برای به جا آوردن اون حرمت.نمیدونم شما هم با من هم عقیده این یا شایدم با من مخالفین.اما

این مطلب ادامه داره....

یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور

کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم مخور

 و اینم بگم دوستای گلم که باعث سوءتفاهم بعضیها شده بود من تو این پست نه نصیحت کردم نه امر به معروف.فقط چیزی که دیدم یا شنیدم رو نوشتم.خدا کنه منم لیاقت خوب بودن رو داشته باشم.من نگفتم خوبم.از خودم تعریف نکردم.منم مثل هزار تا آدم دیگه هم گناه کردم هم ثواب که توضیح بیشتر میشه شخصی.اما تنها کاری که تو عمرم کردم هیچوقت حتی راجع به دشمن خونی خودم هم قضاوت نکردم که خوبه یا بده .یعنی این عمل رو کمال خود بزرگ بینی میدونم.فدای شما.علی یارتون.

برو بمیر دیگه دوستت ندارم

شدی سیاهی واسه روزگارم

دیگه نمیخوام واسه بی وفائیت

مثل یه ابری بشم و ببارم

برو بمیر که دیگه عاشقت رفت

رفت تا یه دنیای دیگه بسازه

دیگه نمیخواد توی راه عشقت

دل به هر بی سروپا ببازه

خیلی ساده جای عشقت تو دلم نفرتو کاشتی

همه هستیمو گرفتی واسه من چیزی نذاشتی

مثل یه درد تو وجودم تو تموم تارو پودم

واسه اینه که تو قلبت من برات بازیچه بودم

به نام خدایی که امید زندگی را به من بخشید.

امام رضا (ع) میفرمایند:"آدمی عابد نباشد مگرآنکه بردبار باشد پس بر

شما باد به صبر,زیرا فرج بعد از ناامیدی می آید."

شده تا حالا پنجشنبه شبها خودتو غرق نیاز برای نیایش با خدا ببینی.بری

کتاب دعا رو برداری و شروع کنی به خوندن فضائل شب جمعه.میدونید

اونجا نوشته که هر کی شب جمعه رو تا صبح بیدار بمونه و نماز شب

بخونه وبا خدای خودش راز و نیاز کنه هنوزاذان صبح را نگفتن خدای

بزرگ حاجتشو رو بهش عطا میکنه.

 شب جمعه بود.به خدا گفتم خدایا!تو گفتی که من خوشی رو نیافریدم

و در عجبم که چرا بنده هام دنبالش میگردن.اما خودت گفتی زندگی یه

امانته که بنده هام موظفند که ازش به خوبی مراقبت کنن.خودت گفتی

بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را.خودت گفتی که حتی گناهانتون هم را به

هیچ کس جز من  اعتراف نکنید.

حالا من بنده ی تو اومدم باهات حرف بزنم.هر کس هر چی اسمشو

میخواد بذاره.اعتراف /درددل/راز ونیاز.همیشه جوابمو دادی.بی برو

برگشت.اینو احساس کردم.تو وجودم اینو حس کردم که به حرفهام گوش

دادی وکمکم کردی.تا حالا تو زندگیم به هیچکس جز تو امیدی

نداشتم.شنیدم میگن اگه یکی بهت امید داشته باشه نو ناامیدش نمیکنی.

دست رد فقط مخصوص زمینی هاست.

الهی من بدم اما تو خوبی       یقین دارم که ستارالعیوبی

  الهی با بدان هم بد نکردی        گدای نیمه شب را رد نکردی

به این معتقدم که خدایی که هر گوشه ای را نگاه میکنی یه نشونی از هنر

و قدرتشو میبینی هر کاری رو میتونه انجام بده.حتی یه جوری که عبد

خودشم نمیفهمه چی شد.اما لازمه ی کمک تو صبر منه.به یاری تو

امیدوارم که بتونم صابر خوبی باشم.

به تماشا سوگند

         و به آغاز کلام  

                  که اگر باز آیی

                      چشم من فرش قدمهای تو است

اینم یه آهنگ قشنگ ازمریم حیدرزاده به تو رسیدن

میدونم فرقی نداره واست عاشق بودن من

میدونم واست یکی شد بودن و نبودن من

میدونم دوسم نداری حتی قد یه قناری

اما روح من یه دریاست

پره از موج وتلاطم

ساحلش توئی و موجهاش خنجرهای حرف مردم

آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن

رفتن یه راه دشوار واسه هرگز نرسیدن

من که آسمون نبودم اما عشق تو یه ماهه

سرزنش نکن دلم رو به خدا اون بیگناهه

تو که چشمای قشنگت خونه صد تا ستارست

تو که لبخند طلائیت واسه من عمر دوبارست

بیا مثل گذشته جز به من به همه شک کن

من بدون تو میمیرم بیا و بهم کمک کن

هنوزم در پی اونم که میشه عاشقش باشم.مثل دریای من باشه منم چون قایقش باشم.هنوزم در پی اونم که

 عمری مرحمم باشه.شریک خنده و شادی رفیق ماتمم باشه .هنوزم در پی اونم که عشقش سادگی

باشه.نگاههای پراز مهرش پناه خستگیم باشه.هنوزم در پی اونم که اشکهامو روی گونه م با اون دستهای

پرمهرش کنه پاک و بگه جونم...بگه جونم نکن گریه منم اینجا بذار دستاتو تو دستام.تو احساس منو میخوای

منم ای وای تو رو میخوام.خدایا!عشق من پاکه.درسته عشقی از خاکه.

 زندگی بی تو چه تلخه.نداشتنت واسم یه درده.نمیدونم چه گناه بزرگی مرتکب شدم که خدا تو رو ازم

گرفت.وقتی بودی دنیا واسم سراسر شادی بود.خنده از لبهام دور نمیشد.خیلی راحت با غمهام کنار می

اومدم.میدونی چرا؟چون یه تکیه گاه مثل تو داشتم.یه مامن.یه کسی که همیشه وقتی پیشش بودم احساس

 آرامش میکردم ویه ذره هم نمیترسیدم.یه کسی که با خنده هاش دنیا را به من میداد.وقتی دلش غصه داشت

و باهام حرف میزد دوست داشتم دستهاشو بگیرم و بگم غصه نخور.یکی هست که خیلی دوست داره و

همیشه باهاته.تو سخت ترین شرائط.اما تو نذاشتی بهت بگم.نذاشتی.هیچوقت فکر نمیکردم اینجوری ازت جدا

بشم.تو با رفتنت دنیای سفید و خوشبختم رو تیره وتار کردی.دیگه قشنگیا مثل اون روزا شادم نمیکنه.روزایی

که به خاطر تو ودیدنت تو برف و بارون/سرماو گرما برام بهشت بود وفقط مهم دیدن تو بود.میدونی چند وقته

ندیدمت؟باهات حرف نزدم؟میدونی چند وقته برام از کارات تعریف نکردی؟میدونی چند وقته غریبه شدی؟این

چند ماه برام چندین سال گذشت.ای کاش خدا فقط یه روز تو رو بهم میداد.اما میدونم که نمیده.چون تو خیلی

وقته منو فراموش کردی.تو گفتی سختیش یکی دو روز اوله س چرا اینقد طول کشید؟خوب نمیشه گله

کرد.خوب لابد قسمت منم این بوده.اشکال نداره.خدا کنه هر جا که هستی بهترینا مال تو باشه.

زبونت یه چیز میگه اما دلت چیز دیگه.خیلی ساده ست تو همونی که دلت داره میگه.

 انشاالله که همیشه هر کاری که میکنید تو اون عرصه پیروز باشین.همیشه به خودت افتخار کن.اگه عاشقی

 اگه ایرانی هستی به خودت افتخار کن که این دو تا موهبت رو خدا بهت داده.حتی اگه بدبختی افتخار کن که

 لایق بودنی.شخصیت داری ویک انسانی .اما اگه خدا را ندیدی هیچوقت به خودت افتخار نکن چون لیاقت

 افتخار رو نداری.اینو بدون تو همیشه بهترینی و آینده میتونه برات به سفیدی برف باشه .تو فقط

بخواه.همین.تو ای آدم میونی هر کدوم از سلولهای مغزت توانایی ذخیره ی میلیونها اطلاعات رو داره.پس

چرا ازش استفاده نمیکنی؟دنبال چی میگردی؟کجا دنبالش میگردی؟سرمایه خیلی بهت نزدیکه.تو هم از این

دنیا سهمی داری پس چرا رایگان اونو از دست میدی؟تو لایق افتخاری پس نذار تلاش نکردن تو باعث

موفقیت دیگران و شکست تو بشه.فقط خودتو باور کن و بگو که میتونی.این تیکه هم ربطی به موضوع

اصلی نداشت اما نوشتم برای اونایی که امسال مثل خودم نشستن درس بخونن یا اینکه درسشونو نیمه

کاره رها کردن.مشکلات زیاده.قبول دارم اما یه جو غیرت میخواد که میدونم تو جوون ایرونی حتما داری.

دوستون دارم تا پست دیگه حق نگهدارتونخدا نگهدار