به نام اوني كه اميد همه عاشقاست

سلام مهربونا.به خدا شرمنده كه گاهي آپهام از يه هفته ميشه دو هفته.و ديگه اينكه من فكر

 ميكنم حرفهاي عاشقونه البته اگه بشه اسمشو گذاشت بايد از دل نويسنده باشه تا به دل

خواننده بتونه بشينه.

خوب ديگه اينم دلنوشته اين هفته

نميدونم تا حالا اين حسي كه ميخوام در موردش حرف بزنم بهتون دست داده يا نه اما

اميدوارم اين اتفاق براتون نيفتاده باشه.

شده تاحالاتو اوج اميدواري نااميد بشين يا تو قله دلبستگي يه دفعه اوني كه فكرشو نميكنين

تصميم بگيره پشتتونو يه روزي خالي كنه؟

اونوقت چه حالي ميشين؟شايد ميخواستين تو اون لحظه همه دنيا را با دستاتون خراب كنيد

يا از خدا خواستيد كه فرشته مرگ رو بفرسته سراغتون يا شايدم بغض گلوتون ديگه اجازه

حرف زدن بهتون نداده و توان گفتن دلگفته هاتونو نداشتيديا اينكه از تموم دنيا به خصوص

خودتون متنفر بشيد.

يه مثال ميزنم.فرض كنيد عزم رو جزم كرديدوشروع كرديد به بالا رفتن از يه قله بلند(آلپ)

اونقد شوق داري كه توي يه زمان كوتاه ميرسي به نوك قله.اما تو لحظه هايي كه داري

ميري پرچم سعود رو بزني به نوك قله بهت ميگن بي فايده است.برگرد پايين.تو نميتوني اين

پرچمو اينجا نصب كني.و هر چي هم كه التماس ميكني فايده اي نداره.اونوقت دلت ميخواد

از همون بالا يه سقوط آزاد بكني و به زندگيت خاتمه بدي.ديگه نه خودت /نه

اطرافيانت/نه دنيا ونه دارائيات هيچ كدوم برات مهم نيست.شايد به خاطر مسلمونيت خودت

به زندگيت پايان ندي اماديگه هيچ چيز و هيچكس برات مهم نيست .نه آرزويي داري نه

اميدي و نه خواهشي.به نظر من اين زندگي با مرگ هيچ فرقي نداره.

وقتي ميشنوي بهت ميگن بيخودي اميدواري.دلبسته نباش.عشق به جاي خودش.محبت به

قوتش باقي ميمونه اما بايد فكر به هم رسيدنو از سرت بيرون كني و اين يه واقعيته.اونوقت

فكر ميكني كه آسمون آبي قشنگ بالاي سرت شده سياه سياه.ديگه پاهات توان تحمل

وزنتو ندارن و كم ميارن.

اونموقع اول از خودت و بعد از هر چي اطرافته متنفر ميشي.وهمه چيزو ميسپري به زمان و

ديگه هيچ چيزو هيچكس به خصوص خودت برات مهم نيست.به خودت ميگي هر چي

ميخواد بشه بشه .اگه قراره اون نباشه پس بهتره اصلا هيچكي نباشه.

اما يه راز قشنگ تو اين اتفاق هست و اونم اينكه تو هيچوقت معشوقتو سرزنش نميكني و

    هميشه به اندازه هميشه دوسش داري حتي اگه بره و تنهات بذاره يا بمونه        

  و بدوني كه قيد رسيدنو بايد بزني.

 و يه دعا.خدايا قدرت درك احساس عاشق رو به معشوق بده.الهي آمين.

ببخشيد اگه جالب و دلنشين نبود.اين هفته هم دلنوشته بود اما متفاوت از هميشه.آخه از اون

كلمات قشنگ و عشقولانه توش نبود

دل من دير زمانيست كه ميپندارد دوستي نيز گليست مثل نيلوفر و ناز, ساقه ترد و

 ظريفي دارد, بي گمان سنگدل است آنكه روا ميدارد جان اين ساقه نازك را دانسته بيازارد.

اینم یه دلنوشته

به نام آنکه قلب تنهایم را با یاسی مهربان تجلی داد.

لحظه ها را قطره قطره میشمارم و گرمای وجودت را در ذره ذره جانم

احساس میکنم.حس میکنم مرده ای بودم و تو به من زندگی بخشیدی.   

   آنقدردوستت دارم که زبان در وصفش عاجز است.نمیگویم آسمان              

   را برایت پیشکش میکنم یا ستاره را برایت از کهکشان میچینم                   

 یا قصر زیبای شهر رویا را خانه وجودت میکنم.یا زمین را برای                    

قدومت گلباران میکنم اما میگویم که دوستت دارم صمیمانه.                     

  آنقدر که میخواهم تمام مهربانیهای دنیا را سنگ فرش عشقت کنم.            

تا تو پای بر قلب تنهایم گذاری.اما ای کاش گاهی تو هم ذره ای قلب             

 تنهایم را مرحم بودی و دل عاشقم را خریدار تا زندگیم را به تو            

 ارزانی میداشتم.اما صد ناله که تو قلب کوچکم را نادیده گرفتی وعزم

رفتن کردی و دلم را غمکده ای کردی تنها و بی سامان.

سر بلند کن ماه من شو غرق حیرت کن مرا 

                                             عاشقم من پیش مردم درس عبرت کن مرا

دو چشم عاشقت دردیست که بر جان من افتاده است

                                             بنازم این قلندر را هنوز از پا نیفتاده است

اگر عاشق کشی رسم و مرام خوب رویان است

                                          بکش ما را بکش ما را که دائم عید قربان است

سلام دوستای عزیزم.از نظراتون خیلی ممنونم.اینم مطلب این هفته.راستی چند تا از دوستام میخواستن بدونن مطالب از کیه؟باید بگم همه مطالب به جز اونایی که اولش قید کردم از خودمه.دیگه خوب و بدشو با نظر شما میسازم.امیدوارم که از این مطلب خوشتون بیاد.